Söz-Müzik=iSTANBUL

İstanbul’da yıllardır onca önemli yabancı sanatçının konseri oluyor. Bu konserlere gidip binbir zorlukla fotoğraf çeken meslektaşlarımızın çektikleri karelerden bir, bilemediniz iki tanesi değerlendiriliyor çalıştıkları gazetelerin, dergilerin ilgili sayfalarında. Gerisi, arşivlerde kaybolup gidiyor. Ama sponsorların desteği olmadan da o fotoğrafları; hak etikleri kalitede tüketicisiyle buluşturmak neredeyse imkansız.
Muhsin Akgün; Radikal Gazetesi’nde çalışan bir fotoğrafçı. Yıllardır konser fotoğrafları çekiyor. Aynı noktadan hareketle de “Söz - Müzik = İstanbul” projesini geliştiriyor.

İstanbul’un konser hafızası
Kitap; 1999 Metallica konserinden alıyor konuyu, eylülde gerçekleşecek U2 ve Ozzy Osbourne konserlerini de kapsayacak şekilde tamamına erdiriyor. O arada İstanbul’da gerçekleşen tam 221 konserin ‘an’larına dair kareleri buluşturup; o konserlerden 30 tanesini de önemli kalemlerin kişisel anılarıyla birleştirerek üstelikÖ
Kitaba yazılarıyla katkıda bulunan isimler arasında Yıldırım Türker’inden Murathan Mungan’ına; Tuğrul Eryılmaz’ından Perihan Mağden’ine; Görgün Taner’inden Yavuz Baydar’ına; Nejat İşler’inden Küçük İskender’ine; Sevin Okyay’ına, Mehmet Tez’ine çok güzel müzik insanları, yazarlar ve sanatçılar var. Kitabın editörü ise eski Roll Dergisi’nin yayın yönetmeni Derya Bengi.
Türkçe ve İngilizce olarak sadece bin adet basılacak ve 150 tanesi piyasaya verilecek bu nadir projeyi destekleyen Efes Pilsen’e de teşekkür etmek gerek. Bu tip kültürel işleri destekleyecek potansiyel sponsorlara da bir gönderme yaparak tabii... ‘Söz - Müzik = İstanbul’, ekim sonuna doğru piyasada.

Babajim bu nasıl stüdyo?
Geçtiğimiz aylarda Beyoğlu’nda bir kayıt stüdyosu açıldı. Adı Babajim. Hiç alıştığımız türde stüdyolardan değil. Öncelikle akustik, teknik ve ses anlamında uluslararası kalitede işlere imza atabilecek bir altyapısı var. Öte yandan o stüdyoda uzun zamanlar geçirecek müzisyenler için müthiş konforlu ve samimi bir ortam oluşturulmuş. Stüdyonun dört ortağından üçü zaten çok deneyimli ses mühendisleri ve stüdyo adamları. Bunlardan ilki Pieter Snapper. İTÜ MİAM Stüdyolarının kuruluşu sırasında Türkiye’ye geliyor ve geliş o geliş. Bir yandan MİAM’da ders vermeye devam eden Pieter bugüne kadar sayısız Türkçe albüme de katkıda bulunmuş bir adam. Bir diğer ortak Reuben De Lautour’un da Türkiye’de bulunma nedeni Pieter gibi aslen MİAM. O da bir yandan ders veriyor. Üçüncü ortak Alp Turaç ise Türkiye’nin en deneyimli en yetkin ses mühendislerinden biri.
Ama bu üç önemli müzik adamının dışında bir ortak daha var ki; yaptığı iş gereği belki onu daha iyi tanıyorsunuz: Buket Doran. Hani yıllardır Şebnem Ferah konserlerinde bas gitarıyla izlediğiniz o güzel kız. Buket, müzisyenliğinin dışında bir süredir Şebnem Ferah’ın idari ve halkla ilişkiler menajerliğini de yapıyor.

Dünya çapında bir iş
Babajim için; bugün teknik altyapısı ve sunduğu seçenekler itibariyle Türkiye’nin en özel kayıt stüdyosu denilebilir. Özel tasarlanmış ve hareketli akustik mimarisinden; sanatçılara hem birlikte hem de ayrı ayrı kayıt yapma imkanı verebilen tasarımından etkilenmemek mümkün değil. Bir diğer önemli özelliği de; provasından, kaydına, mix’inden, mastering’ine kadar her türlü hizmeti tek kalemde verebilen bir stüdyo olması Babajim’in. Kaldı ki İstanbul’un en güzel semtlerinden birinde dünya standartlarında kayıt yapmak için can atacak birçok yabancı sanatçının iştahını şimdiden kabartıyor.
Birçok müzisyenin, içinden “İyi, güzel de müzik piyasası bu haldeyken biz kendi cebimizden nasıl karşılayacağız o stüdyonun masraflarını?” dediğini duyar gibiyim. Babajim ekibi, birlikte çalışacakları müzisyenlerin beklentilerine göre çözümler üreteceklerini, kimsenin gözünün korkmaması gerektiğini söylüyorlar. Bir de müjdem var: Önümüzdeki yıl itibariyle Babajim, kimi sponsorların desteğiyle ‘Sanatçı Geliştirme Programı’na başlayacak. Yani özel yöntemlerle seçilecek yeni sanatçılara stüdyonun kapıları ardına kadar açılmış olacak. Belki de farklı müzik türleri üreten birçok yeni isim cebinden beş kuruş harcamadan dünya standardında bir stüdyo süreci yaşama şansına erişecek bu vesileyle... 

Vantilatör, klima ve Ramazan davulu
İstanbullu olmak hiç bu kadar zor olmamıştı. Trafiği, güvenliği, altyapısı, keşmekeşi gibi büyük sorunlarının ötesinde, çok acayip bir şeymiş bu kentin bu kadar sıcak olması. Ben, tevellüdüm itibariyle daha zor bir yaz hatırlamıyorum. Hatırlayan varsa da bu durum önümüzdeki yazın hepsinden daha zor olmayacağının garantisi değil, gidişat onu gösteriyor.
Kaç otomobil modelinde klima standarttı eskiden? Kaç otelde klima vardı hatırlıyor musunuz? Ya da kaç iş yerinde? Vantilatör her evde olur muydu? Yılda kaç klima, kaç vantilatör satılırdı İstanbul’da? Hiç öyle istatistik bilmeye gerek yok, biraz anıları yoklasak sonuç gün gibi ortada.
Ben sağlık sebepleriyle uzun süredir klima düşmanlığı içindeydim. Gittiğim yerde kapattırırım, herkes tuhaf tuhaf bakar yüzüme. Arkadaşlarım benle uzun otomobil yolculuğuna çıkmaz o nedenle. Ofis hayatında sürekli klima konusunda sızlanan birini görürseniz, büyük olasılık o benimdirÖ Bir emektar vantilatörüm vardır, çok bunalırsam onu açarım son sürat.
Ama galiba ben de küresel olarak ısındım sonunda. Havlu attım. Hani birkaç yıldır; “Yaz sonuna doğru klima alayım, ucuz olur” deyip sonra vazgeçmekteydim ama bu yaz delirmek suretiyle balkondan “Klimaaaa!” diye bağıracak hale geldim. Sonuçta ne mi oldu? Epeyce ucuzlayan klimalardan bir tane satın almak artık daha kolay ama montajı yaptırmak için sıra varmış. 10 gün sonraya randevu verdiler.
Gece uyunamıyor arkadaşım! Ya da bunlar hakikaten iyi günlerimiz. Çaresiz; emektar klimaya sarılıp uyumuşum. Akabinde ramazan davulcusu solo yaptı ve yine uyandım.