Kemancı’nın sahibi Zeki Ateş’ten, o yılların köprüaltı ruhunu anlatmasını istediğimizde, kısaca "Yaşam felsefesiydi" diyor. “Yaşadığımız ve hissettiğimiz her şeyi cahil, eğitimli, marjinal, balıkçı, midyeci demeden herkesle paylaşıyorduk. Kemancı, kimsenin birbirini yargılamadığı bir yerdi, bir buluşma noktasıydı. İki arkadaş birbirini Kemancı’da bulabileceğini biliyordu. Ama şu anda iletişim o kadar yaygın ki, bizim 'buluşma noktası' dediğimiz yerler yok oldu. Eskiden insanlar bir mekana giderken kimi göreceklerini bilirlerdi." O yıllarla bugünü karşılaştırdığında köprüaltı zamanlarını özlediğini söylüyor Zeki Ateş. “Galata Köprüsü anlatılamaz. Orada yaşamak lazım. Ben Beyoğlu’nda işimi büyüttüm. Ama keşke o küçük yerde kalsaydım, orada yaşamaya devam etseydim” diyor. Galata Köprüsü'nün en önemli özelliği, Cağaloğlu'na toplanmış basın mensuplarıydı. O dönem Galata Köprüsü'nü kullananların büyük çoğunluğu medya mensubu ve onları görmeye gelen üniversite gençleriydi. Zeki Ateş, 1980'lerde sıradan bir günü şöyle anlatıyor: “Aklınıza gelebilecek bütün yazarlar ve çizerler saat beşte Çağaloğlu’ndan aşağı inerler, Galata Köprüsü'ndeki müdavimi oldukları mekanlara dağılırlardı."
Galata Köprüsü'ndeki yangın ise her şeyi değiştiriyor. "Burada yaşam biçimini oluşturan Kemancı’ydı. 16 Mayıs 1992’de köprü yandığında buraya gelip çiçek bırakan insanlar vardı" diyor Ateş. Galata Köprüsü'nün hep üvey evlat muamelesi gördüğünü söylüyor. “Böyle bir yer başka ülkede olsaydı, dünyanın sayılı kültür merkezlerinden, yaşayan bir varlık olurdu. Biz Galata Köprüsü'nün kültür merkezi olması  için ciddi çalışmalar yaptırdık. Ama ne yazık ki bir tanesine bile cevap alamadık. Hiçbir sivil toplum örgütü Galata Köprüsü  için en ufak bir çalışma yapmadı."
1980’lerin ikinci yarısından 1992'deki yangına kadar müdavimlerinin unutamadığı Eski Galata Köprüsü hâlâ o günleri özlemle anan insanlarla birlikte anılarda yaşıyor.