Erkal, Türk müzik tarihine yön veren küçük çay bahçesinin hareketli günlerini yaşamış. “Sadece Kadıköylü müzisyenlerin değil İstanbul’un pek çok yerinden müzisyenin; Erkin Koray’ın, Edip Akbayram’ın,  Ersen’in grubunun geldiği bir mekandı. Hatta Mazhar Fuat Özkan’ın kurulduğu mekan da denilebilir” diye anlatıyor Köhne'yi. MFÖ ile ilgili olarak ise; “Grup elemanlarından birisi   Beatles plaklarıyla eve dönerken diğeri onu  görüyor. ‘Hadi beraber dinleyelim’ dedikten sonra olaylar gelişiyor, Köhne bu açıdan   enteresan bir yer” diyor.
Köhne müdavimleri ve o zamanki atmosfer için “Dönemin  üniversiteli aydın gençleri geliyordu” diyor Erkal. “1980 öncesinde çay bahçelerinde bira satışının serbest olmasından dolayı birbirine benzeyen insanlar meyhanelerde içki içmek yerine burada bira içmeyi tercih ediyorlardı. Köhne’nin İstanbul’da rock kültürünün gelişmesi konusunda Sultanahmet kadar önemli bir nokta olduğunu hatırlıyorum.”

Çay içerken yıktılar
 Ama güzel günler çabuk bitiyor ve Köhne de tarihe gömülüyor. Son sözü dozerler söylüyor. Köhne artık anılarda yaşıyor.
Erkal, Köhne’nin yıkılmasıyla ilgili olarak “Orası çay bahçesiyken belediye Dereağzı’ndan başlayıp Fenerbahçe’ye kadar gidecek bir   kesimi doldurulmuş alan kazanma adına proje  geliştirildi. Orası da yat limanı olarak planlandı. Ne yazık ki bir süredir işlev dışı kalmış Kalamış vapur iskelesi de dahil olmak üzere dolgu kararı çıkınca dozerler geldi ve bir gün insanlar çaylarını içerken Köhne yerle bir oldu”
Erkal o dönemden bahsederken sanki Türk filminden bir kare anlatıyor gibi:
“Tam dibinde Kalamış Park sineması vardı.  Buralarda gerçekleştirilen konserler öncesi   ve sonrası insanların buluşma noktasıydı Köhne.  12 Eylül darbesinden önce oralar daha canlı, hareketliydi. Yazlık sinemaların çıkışında onbinlerce insan olurdu. 1980 sonrası darbe yönetiminin  getirdiği yasaklamalar nedeniyle çok ciddi bir  kültür öldü.”
YARIN: 1980'ler Galata Köprüsü